HEKSENBERG-NEC 

                  Welkom op de website van HEKSENBERG-NEC

Maradona.....eeuwig fenomeen

DIEGO MARADONA (1960-2020)

Een fenomeen voor de eeuwigheid
Aanbeden, verguisd, bejubeld, verketterd. Messias en duivelskind in één lichaam. Het levensverhaal van Diego Mara- dona is schier onverfilmbaar en daarom juist spreekt het mil- joenen wereldwijd aan. Een persoonlijke ode.

Op een warme, serene zomeravond in 2019 fietste ik met m’n oud- ste zoon naar het filmhuis. We zouden de documentaire over Diego Maradona gaan bekijken, een weergaloze mozaïek van ar- chiefbeelden, interviews en wedstrijdfragmenten die was samen- gesteld door de Britse cineast Asif Kapadia. Het was niet zomaar een avond, zo was mijn gevoel, maar een avond met een opdracht, een kostbare les van de ene aan de andere generatie. Zoals mijn eigen vader me begin jaren zeventig had meegenomen naar MVV- Ajax om Johan Cruijff te introduceren, zo wilde ik aan mijn zoon laten zien wie Diego Armando Maradona was. Hoe kon hij zich overgeven aan zijn jongensdromen als hij niet wist wie de aller- grootste was?

Onmogelijk
Is hij ook werkelijk de allergrootste, de beste voetballer aller tij- den, onovertroffen in de geschiedenis? Die vraag is schier onmo- gelijk te beantwoorden, net zo min als de vraag of Michelangelo briljanter was dan Leonardo da Vinci of Mozart begenadigder dan Beethoven. De oudste generatie zal wellicht Pelé op de hoogste troon zetten, die volgens Brazilianen de bal bij God door de benen kon spelen en het ongelooflijke aantal van 1283 doelpunten maak- te. Liefhebbers van de revolutionaire Oranje-school in de jaren ze- ventig zullen misschien voor Cruijff kiezen, de man die als speler en trainer het voetbal opnieuw uitvond. En in moderne tijden groeide Lionel Messi uit tot een fenomeen, bewonderd door mil- joenen. Maar hoe virtuoos ook, geen van allen spreekt zo tot de verbeelding en wekt zoveel sentimenten op als Diego Maradona.

Aanbeden, verguisd, bejubeld, verketterd. Messias en duivelskind in één lichaam. Een levensverhaal dat eigenlijk niet te verfilmen is.
Eeuwigheid

Het Cruijff-evangelie, dat m’n vader jarenlang thuis verkondigde, verstomde steeds meer toen de ster van Maradona in hoog tempo rees nadat hij begin jaren tachtig Argentinië had verruild voor Eu- ropa. Omdat Oranje donkere jaren doormaakte, zonder EK of WK, kon ik, tiener met een hoofd vol dromen, niet gehinderd door chauvinisme op zoek gaan naar nieuwe helden. En die vond ik, en velen met mij, in die licht ontvlambare, ongrijpbare knaap met ra- venzwarte krullen die meester over de bal was op een manier die nooit eerder vertoond was.

De vermaarde solo langs zeven spelers van Engeland op het WK 1986 in Mexico is voor de eeuwigheid, net als de Hand van God in dezelfde wedstrijd. Dat Maradona niet overdreven getalenteerde ploegen als Argentinië (wereldtitel) en Napoli op eigen kracht naar grote successen leidde, was een bewijs voor zijn unieke talent.

De tragiek wil echter dat zijn mythe net zo hard en net zo snel werd afgebroken als die werd opgebouwd. De bijna ondraaglijke druk op zijn schouders en zijn status – voor talloze idolate Argen- tijnen en Napolitanen – van goddelijke afgezant hadden een desa- streuze uitwerking op de persoonlijkheid van Maradona. Van een onbevangen, wat naïeve volksjongen veranderde hij langzaam maar zeker in een onvoorspelbare en wankele driftkop die door drugs en drank op het pad van de zelfvernietiging werd gestuurd. Hét beeld van de aftakeling staat nog altijd op m’n netvlies: de manier waarop hij zijn allerlaatste goal op een WK vierde, in 1994, als een waanzinnige met bloeddoorlopen ogen schreeuwend in de camera.

Maar wereldwijd bleef de adoratie, altijd en overal, hoe Maradona er ook aan toe was. In 2016 liep half Heerlen uit om bij voetbal- club Heksenberg te wachten op de komst van hun idool, door diens ‘vriend’, Jean-Marie Pfaff. Ik stond er ook bij, tegen be- ter weten in. Natuurlijk kwam Maradona niet.

Die hilarische, absurde middag ontbrak vorig jaar in de schitte- rende documentaire van Asif Kapadia over de, in mijn ogen dan, grootste aller tijden. Aan het eind van de film zag mijn zoon, 13 jaar toen, dat er een traan over m’n wang rolde. Hij vroeg niet waarom, maar ik had het idee dat hij het begreep. En ik wist dat hij nu ook Diego Armando Maradona kende.

Hand van God
De vermaarde solo langs zeven spelers van Engeland op het WK 1986 in Mexico is voor de eeuwigheid, net als de Hand van God in dezelfde wedstrijd.





























Map
Info